کتاب لیا پارک و جواهر گمشده - جنا یون - رمان نوجوان کره ای

چشم هایم را ریز کردم و با دقت بیشتری به نقاشی خیره شدم و متوجه دو زن با لباس های فانتزی از نوع هانبوک شدم که شمشیر در دست داشتند. یادم آمد. قیافۀ آنها دقیقا شبیه نقاشی روی گلدان سبزی که در خانه داشتیم بود. گیج و منگ گفتم: «آره ولی معنیش رو نفهمیدم» هِلمونی نوک تیز سوزن را به بند اول انگشت اشاره ام فرو کرد. از سوزش و دردش جیغ خفه ای کشیدم. هِلمونی انگشتم را روی نقاشی آن دو زن گرفت و با فشار کمی یک قطره خون روی آنها چکاند. ناگهان زنان توی نقاشی جان گرفتند و مثل یک تصویر زنده شروع به حرکت و مبارزه کردند. مات و مبهوت نقاشی مقابل مان بودیم. انگار در حال تماشای یک فیلم زنده بودیم. حرکاتشان در مبارزه بسیار قوی و محکم و کوبنده و در عین حال خیلی زیبا و ظریف بود. جون کمی خودش را جلو کشید تا دید بهتری داشته باشد. با دهان باز گفت: «وای چه باحال!» گیج و منگ پرسیدم: «من باعث شدم تصویرشون زنده بشه؟ ولی چه جوری آخه؟» اصلاً با عقل جور در نمی آمد. من که جادویی نداشتم. اصلاً چه چیز خاصی در مورد این دو زن وجود داشت؟ «به خاطر اینکه تو یه هورانگ هستی عزیزم. این توی خون توعه و تو از نسل یکی از این دو زن هستی.»